پرش لینک ها

عکاسی جنگ چیست؟

اسم ناخوشایندی دارد. جنگ همراه با خود خونریزی و کشتار مردم بی دفاع به ویژه کودکان و زنان را بر همراه دارد. اصلا کی تاب و توان گرفتن عکس از خرابی و پیکرهای بی جان را دارد؟ کسی که این کار را انجام می دهد، حتما باید احساسات خود را پشت در گذاشته و وارد میدان شود. اصلا آیا ما تکنیک یا حرفه عکاسی به اسم عکاسی جنگ داریم؟ بله داریم. اتفاقا خیلی مهم است. خیلی مهم تر از دیگر انواع سبک عکاسی است؛ حتی خطرناک تر. بارها پیش آمده که عکاس جنگ به میدان رفته و دوربینش برگشته است.

وقتی اولین باری که اسم عکاسی جنگ را می شنویم، ناخودگاه ذهن ما به سمت دوران جنگ تحمیلی می رود. اولین فردی که تصویرش در این حوزه نقش می بندد، شهید آوینی است. البته که شهید آوینی بیشتر فیلمبردار و مستندساز بوده؛ اما بیشتر کارهای او از آن دوران به جا مانده است. ما عکاسان جنگ زیادی در ایران داریم. عکاسی که در دوران دفاع مقدس از جبهه ها و دیگر نقاط درگیری عکس انداخته است. عکاسانی که با عکس های خود درصدد نشان دادن مظلومیت مردم ایران و جنایات رژیم بعث و کشورهای حامی بودند.

Avini in iran war

تعریف عکاسی جنگ

تعریف واضح و یکسانی دارد. تعریفی که انجام دادن آن دل و جرات و البته وجدان می خواهد. به عکسبرداری از مناطق جنگی و درگیری های مسلحانه و زندگی و اتفاقات مردم در این دوران را گویند.

عکاسی جنگ مساله ای است که در همه جای دنیا وجود داشته و مختص به ایران نیست. ریشه این عکاسی به سال حدود سال 1853 و دوران جنگ کریمه برمی گردد. در آن دوران عکاسی به نام فنتون با اصرار شاهزاده آلبرت همسر ملکه ویکتوریا به جبهه های جنگ برای ثبت وقایع گسیل شد. در آن موقع دوربین های حرفه ای وجود نداشت. فنتون با تجهیزات بزرگ خود به میدانی قدم گذاشت که امکان هر نوع عکسبرداری نبود. به دلیل محدودیت در تکنیک های عکاسی مانند عکس در حال حرکت و همچنین دستورات صادر شده از بالا، او باید از موارد از پیش تعیین شده و سفارشی عکس می گرفت. در واقع فنتون واقعیت جنگ یعنی کشتار و تبعات آن را نشان نداد.

در جنگ داخلی آمریکا و بعد جنگ جهانی اول و دوم، مساله کمی متفاوت شد. تیم ماتیو برادی در جنگ داخلی آمریکا، رابرت کاپا در جنگ داخلی اسپانیا، جنگ بین چین و ژاپن از نمونه هایی هستند که می توان آن ها را جزو اولین عکس های جنگ به حساب آورد. بعد از آن ها بود که ارتش آمریکا کلاس های عکاسی جنگ برگزار کرد.

war photography

بیشتر عکاسان با اینکه از طرف دولت ها اجازه عکس برداری مستقیم از واقعیت های تلخ را نداشتند؛ اما اینکار را کردند. به دلیل همین محدودیت های قانونی و حتی تجهیزاتی بود که مردم دنیا از تلخی و زندگی افراد جنگ زده بی اطلاع می کنند. سربازان نمی دانستند که بمب آن ها چه بلایی سر دیگران می آورد. حتی آن ها از فروپاشی خانواده بی اطلاع بودند. بعد از انتشار عکس ها بود که چهره واقعی جنگ بهتر شناخته شد و اعتراضات گسترده ای در سراسر جهان به وجود آورد. اعتراضاتی که باب میل خیلی از سران کشورها نبود.

عکاسی جنگ شامل چه مواردی است؟

در اوایل شروع این نوع عکاسی، عکس برداری از سربازان ایستاده با تفنگ یا پادگان ها بیشتر انجام می شد. بعدها این مساله گسترش پیدا کرد و به میدان جنگ کشیده شد. بعد از آن بود که عکس هایی از پیکرهای بی جان مردم در مجلات انتشار پیدا کرد؛ اما این همه عکاسی جنگ نبود. تبعات به وجود آمده خیلی دردناک تر از چیزی بود که بتوان در عکس نشان داد. خانه های مخروبه، زمین های سوخته، کودکان بی سرپناه، گریه ها و شیون های زنان و مردان بر سر جنازه کودک خود بعدهای جدید از این نوع عکاسی بودند. از همه مهم تر مادران و پدرانی که با در دست داشتن عکس هایی از فرزندان خود، سراغشان را از سربازان یا پیکرهای برگشته می گیرند.

war photography in ww2

برای همین است که می گوییم برای رفتن در این حوزه باید دل شیر داشته باشید. دلی که بتواند اتفاقات ناگوار را در خود ثبت کند. علاوه بر این جرات رفتن به میدان جنگ را داشته باشید. خیلی از عکاسان بودند که برنگشتند.

مقاله زیر را نیز بخوانید:

انواع سبک عکاسی که بیشترین کاربرد را دارند

به هر حال می توان سوژه های زیر را در این نوع عکاسی قرار داد:

  • ابزارها و سلاح های جنگی
  • پادگان ها و کمپ های نظامی
  • پرتره های سربازان و فرمانده آن ها قبل و در هنگام جنگیدن
  • پیکر سربازان و افراد کشته شده
  • ویرانی های به جا مانده
  • بخش های مختلف میدان جنگ
  • پرتره مردم
  • مشکلات ناشی بعد از جنگ مانند جنگ از افراد موجی
  • پناهندگان و تبعیدشدگان
  • آزادگان
doffrent pf war photography

به حدی سوژه برای این نوع عکسبرداری وجود دارد که اگر عکاس بخواهد، می تواند صدها آلبوم از آن تهیه کند.

هدف از این عکاسی چیست؟

در یک کلمه: «نمایش واقعیت های جنگ» . واقعیت هایی که به خودی خود قابل رویت نیستند و این وظایف عکاسان است که آن ها را به مردم نشان دهند.

چرا این نوع عکاسی سخت است؟

سختی آن را باید از دو دلیل مدنظر قرار داد. اول از همه اینکه امکان کشته شدن یا مجروح شدن عکاس در میدان جنگ وجود دارد. دوم اینکه نوع عکس هایی که می گیرد، خیلی مهم است. بارها شده است که عکاسی به دلیل گرفتن یک عکس مورد مواخده قرار گرفته است. هرچند او قصد بدی نداشته است؛ اما ماهیت عکس چیز خوبی نشان نمی داد. برای همین این نوع عکاسی در گروه سخت ترین ها قرار می گیرد.

war photography

آیا فقط مختص به میدان جنگ است؟

خیر. اتفاقا کار اصلی عکاس بعد از جنگ شروع می شود. یکی از اهداف عکاس جنگ این است که پیامدهای آن بر زندگی مردم را نشان دهد. پیامدهایی که بعد از پایان جنگ هنوز وجود داشته است. از مادری که به همراه عکس فرزند خود به دنبال پیکر او می گردد یا سال ها است که در سر کوچه منتظر آمدن او نشسته است. شاید این عکس ها به صورت مستقیم میدان جنگ را نشان دهد؛ اما تبعاتی را در دل خود جای داده است که به مراتب بدتر از میدان خواهد بود.

یک دیدگاه بگذارید

نام و نام خانوادگی*

وب‌سایت

دیدگاه